ایستگاه آخر

کیست که رنج و عشق توامان بخواهد؟ کیست که باور کند دنیا ایستگاهی است تنها برای گذشتن؟ قرن‌ها گذشت اما از بیشمار آدمیان جز اندکی بر آن قطار سوار نشدند. از جهان تا خدا هزار ایستگاه بود.

در هر ایستگاه که قطار می‌ایستاد٬ کسی کم می‌شد. قطار می‌گذشت و سبک می‌شد. زیرا سبکی قانون راه خداست. قطاری که به مقصد خدا می‌رفت٬ به ایستگاه بهشت رسید. پیامبر فرمود: ‌اینجا بهشت است. مسافران بهشتی پیاده شوند. اما اینجا ایستگاه آخرین نیست.

مسافرانی که پیاده شدند٬ بهشتی شدند. اما اندکی٬ باز هم ماندند٬ قطار دوباره راه افتاد و بهشت جا ماند. آنگاه خدا رو به مسافرانش کرد و گفت: دورود بر شما٬ راز من همین بود. آن که مرا می‌خواهد٬ در ایستگاه بهشت پیاده نخواهد شد. و آن هنگام که قطار به ایستگاه آخر رسید٬ دیگر نه قطاری بود و نه مسافری

/ 0 نظر / 6 بازدید